شمارهٔ ۹۶
تلخکامان مزه شهد هوس نشناسندسایه پرورد همایند مگس نشناسند
داد ازین شعله مزاجان که چو مرهم گردندسینهای ریشتر از سینه خس نشناسند
نفس سوختگان شعله طورست ولیکشعله طور ندانند و نفس نشناسند
یاد آن قافله کز غم چو حدی ساز کنندناله خویش ز فریاد جرس نشناسند
شکرستان نیازند جگر سوختگانوای اگر لذت پابوس مگس نشناسند
مصرعصمت چه دیاریست که خوبان آنجاصورت خویش در آیینه کس نشناسند
طرفه رمزیست فصیحی که به گلزار جهانبلبلان جمله قفسزاد و قفس نشناسند