شمارهٔ ۳۳
هزار گل ز جگر در کنار خنده ماستخزان عافیت ما بهار خنده ماست
برون بهشت و درون دوزخست پرهیزیداز آن گیاه که در مرغزار خنده ماست
هزار شکر که حساد ما نمیدانندکه گریه تازه گل نوبهار خنده ماست
ز زخم بس که شکفتیم نوبهاران راهزار قافله در زیر بار خنده ماست
گرت ز زهر فصیحی لبالب است ایاغنگاه دار که آن یادگار خنده ماست