شمارهٔ ۱۸۴
از عمر دمی را به غمی باز نبستیمیک پرده آهنگ برین ساز نبستیم
ما سادهنوایان بهشتیم چو بلبلمرغوله بیهوده بر آواز نبستیم
در دام فتادیم صد افسوس کز آن پسبر بال و پر خود پر پرواز نبستیم
تعویذ نکوییست وفا حیف که آن رابر بازوی آن زلف فسونساز نبستیم
کردیم فصیحی به فسون شکر که خود رابر دامن آن غمزه غماز نبستیم