شمارهٔ ۱۴۶
یک گام گر از محمل غم بازپس افتمپیش آیم و چون ناله به پای جرس افتم
داغم جگر سوخنگانست مرادمنه شعله و دودم که به دنبال خس افتم
بر ناصیه دانه فریبم ننوشتنددر دام به امید وصال قفس افتم
مردم ادبم کاش گذارد که درین بزمبیهوش تر از شهد به پای مگس افتم
هجرش چو منی را نرسد لیک فصیحیگامی دوسه از خویش گهی پیش و پس افتم