شمارهٔ ۱۲۹

۷ بیت

گرت بود جگری سوختن ز داغ آموزورت هوای شکفتن بود ز باغ آموز

چو روزگار شود تیره بر تو روشن شوطریق ما ز گهرهای شب چراغ آموز

به نکهتی ز گلستان دهر خرم باشتو کیمیای قناعت هم از دماغ آموز

فروش جسم و ز بازار شعله جان بستانوگر ندانی این شیوه از چراغ آموز

به جان مضایقه با دشمنان خویش مکنبیا به میکده و همت از ایاغ آموز

چنان بخند که لب هم نگردد آگه از آنادب ز انجمن شاهدان باغ آموز

مریز داغ به صحرا مرید گلشن باشترا که گفت فصیحی روش ز زاغ آموز