شمارهٔ ۲۱۱ - تتبع میر

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ال۹ بیت

می‌رود سرو من و رفتار می‌ماند به دلوز گل رخسار او صد خار می‌ماند به دل

جان چو از تن شد برون در دل نمی‌ماند فغاندر فراق او فغان زار می‌ماند به دل

نیش‌های تیر هجرانش ز بهر یادگارنی چو پیکان بلکه چون مسمار می‌ماند به دل

راست چون تیری که ز خمش ماند چون از دل گذشتمی‌رود قدش وز آن آزار می‌ماند به دل

چون مسافر کو درم در خانه مدفون کرد و رفتداغ پنهانش از او بسیار می‌ماند به دل

هم به زخم هر یکی شادم اگرچه در شدنخارها زان سرو گل‌رخسار می‌ماند به دل

باده صافم ده ای ساقی که زهر غم بسیاز غم آن شوخ شیرین‌کار می‌ماند به دل

آن پری از خانه چشمم به صورت گر رودنقش او چون صورت دیوار می‌ماند به دل

فانیا زان کافرت نبود خلاصی کِت ز هجراز خیال کاکلش زنّار می‌ماند به دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و فراق معشوق است. شخصی به احساسات عمیق و دردهایی اشاره می‌کند که پس از جدایی از محبوبش در دلش باقی می‌ماند. او توصیف می‌کند که حتی پس از رفتن محبوب، آثار حضور او و زخم‌های ناشی از جدایی هنوز در قلبش حس می‌شود. معشوق مانند یک گل زیبا است که خاری از خود به جا می‌گذارد. شعری با حسی از عشق و اندوه که در آن یادآوری خود محبوب باعث درد و رنج بیشتری می‌شود. همچنین شاعر به زهر غم و یادآوری چهره محبوب اشاره می‌کند که این حس‌ها هیچ‌گاه از دل او پاک نمی‌شود.