شمارهٔ ۲۰۵ - مخترع

قافیه: وش۷ بیت

ز من ای دل کف آن نازنین بوساگر خود دست ندهد آستین بوس

گر اینم نیست بوسی بر زمین زنز من یعنی رسان آنجا زمین بوس

کف پای سگش بوسیدنم بینترا هم گر دهد دست این چنین بوس

زنم در باغ بی آن قامت و رخبپای سرو و روی یاسمین بوس

دراید مهر از روزن که گیردز پای آن مه خرگه نشین بوس

غلام آنم ای روح الله از جانکه دستش را دهد روح الامین بوس

اگر آن مه فتد در دست فانیبه پایش کار او باشد همین بوس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و ارادت خود به یک معشوق نازنین اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر نتواند دست او را ببوسد، از زمین بوسه‌ای به او خواهد رساند. او ابراز می‌کند که حتی بوسیدن پای سگ معشوق برایش ارزشمند است و در باغ هم به خاطر زیبایی‌های معشوق، بی‌وقفه بوسه خواهد زد. همچنین به احساساتی عمیق و پیوند روحانی‌اش با معشوق اشاره می‌کند، و در نهایت بیان می‌کند که اگر معشوق در دست فانی بیفتد، او نیز در همان راستا بوسه‌ای به او خواهد داد. به‌طور کلی، شعر عمیقاً به عشق و ارادت پرداخته است.