شمارهٔ ۱
ای خاک سر کوی تو گشتن هوس مابر پای سگت بوسه زدن ملتمس ما
گر دم زدن ما بود از مهر تو چون صبحصد شام سیه روز شود از نفس ما
در بادیه شوق تو چون راحله بندیم؟ذکر ملک آید ز فغان جرس ما
با نیش غم و جسم ضعیف آه برآریمسویت مگر این باد برد خار و خس ما
بیچارگی ما هوس چارهگران شدتا تو شدی از لطف و کرم چارهگر ما
هرکس گه افتادگی آرد به کسی رویما رو به که آریم تویی چونکه کس ما
فانی صفتم روح کند سوی تو پروازای از شکرستان تو قوت مگس ما