شمارهٔ ۵۷۲
سرم در راه آن سرو خرامان خاک بایستیبر او آمد شد آن قامت چالاک بایستی
در آن دم کز هوای او گرفتم شاخ گل دربردلم چون غنچه گر بشکفت باری چاک بایستی
بیاد آن دهان پیوسته می بوسم لب ساغرفروغی در میم زان لعل آتشناک بایستی
جهانی بسته ی فتراک خود کردی بیک جولانسر آشفته من هم در آن فتراک بایستی
چو از خون ریختن باکی ندارد غمزه ی شوختبجانم ناوکی زان غمزه بی باک بایستی
بدور حسن او منعم کنند از عشق بیدرداندریغا پند گویان مرا ادراک بایستی
ز باران عنایت کشت امید اسیران رابرغم بخت من مشتی خس و خاشاک بایستی
فغانی خانه ی دل بهر او چون ساختی خالیدل پاک تو خلوتخانهٔ آن پاک بایستی