شمارهٔ ۵۴۱
نکشم سر از وفایت بجفا و ناز و بازیمن و جلوهای نازت که تو خود برای نازی
سر قامت تو گردم که بلند همتان رافگند بخاکساری ز مقام سر فرازی
نه بگفته ی رقیبی نه باختیار عاشقچه حریف خود مرادی که به هیچ کس نسازی
ز نهال هستی ما گل عیش و آرزو شدچه به آه نا امیدی چه بباد بی نیازی
بنوازش رقیبان مگذار جانب ماچو اسیر خویش کردی همه را به دلنوازی
نه رفیق مهربانی نه حریف نکته دانیکه فرستمت پیامی به زبان عشقبازی
اثر تمام خواهد دل خسته ی فغانیکه برآرد از هوایت نفسی بجانگدازی