شمارهٔ ۴۴۲

قافیه: ندخویشتنم۷ بیت

ترا گزیده برای گزند خویشتنمهلاک میطلبم نه بیند خویشتنم

گل مراد ز نخل تو آنقدر چیدمکه شرمسار ز بخت بلند خویشتنم

تو گرم گشته و من دل نهاده بر آتشچه حالتست که هم خودسپند خویشتنم

ز عیش تلخ خودم خنده آید ای دشمنکند هلاک همین زهر خند خویشتنم

گرم مراد نبخشی مراد خاطر تستنه بر مراد دل دردمند خویشتنم

بعشق اگرچه همه عمر پند خود دامکفایتی نشد آخر ز پند خویشتنم

نه صید لاغر یارم فغانی از چه سبببدست زور کشد در کمند خویشتنم