شمارهٔ ۲۹۲

قافیه: ستشود۷ بیت

دلم که همره آن مه چو ابر چست شودگذار تا برود آن قدر که سست شود

ندیده دامن پاک تو مهر و ماه هنوزدرست باد کتانی که خانه شست شود

قلم دریغ مدار از سفینه ی عاشقکه این سفینه باصلاح تو درست شود

نبات تازه ی تو می برد ز دیده گلابتبارک الله ازان موسمی که رست شود

من اولت چو بدیدم بغم نهادم دلکه حکم خیر و شر هر کس از نخست شود

دلم بخدمت نخل قدت برآمد زارکه نازکست نهالی که تازه رست شود

دلیر نیست فغانی هنوز در ره عشقمگر به خدمت اصحاب درد چست شود