شمارهٔ ۲۶۶
هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابدتمام از گوشه ی آن نرگس غماز می تابد
قبای سبز را در خور بود این شده لعلیکه همچون آتش موسی ز سرو ناز می تابد
نگویی این کبوتر از کجا می آورد نامهکه از هر شهپرش صد شعله در پرواز می تابد
فغانی سوز پنهان درون با کس مکن روشچرا کز شعله ی آه تو خود این راز می تابد