شمارهٔ ۲۶۴
دلم روانشد و جان هم ره سفر گیردکه از مسافر ره دور من خبر گیرد
کف غبارم و جایی رسم بدولت عشقگرم نسیم عنایت ز خاک برگیرد
تو نازنینی و ما دردمند درد آشاممیان ما و تو صحبت چگونه در گیرد
ز تاب شمع رخت آتشیست در دل منکه گر نفس نکشم شعله در جگر گیرد
بپایبوس تو آن کس رسد که چون خورشیداگر خرام کنی مقدمت بزر گیرد
لبت بوعده ی شیرین و خنده ی نمکینهزار نکته ی باریک بر شکر گیرد
کشد گلاب فغانی روان ز شیشه ی دلگرت ز ناله ی عشاق دردسر گرد