شمارهٔ ۲۰۴

قافیه: اهبراید۷ بیت

بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آیدخروش عشق ز درویش و پادشاه برآید

چو طالعست ببینندگان ستاره ی روشنبآفتاب رود همره و بماه برآید

چو خط و خال تو چند از برای سوختن منیکی غنیم شود دیگری گواه برآید

گناه کرده ی عشقم چنان رسان بقصاصمکه دوست گرید و از جان دشمن آه برآید

نهال بی ثمر خود به گریه سبز چه دارمبسوزم وز گلم لاله ی سیاه برآید

ز حد گذشت ملامت حذر ز شعله ی آهیکه روز داد ز دلهای دادخواه برآید

غم و ندامت و حسرت بجان زنند شبیخونچسان فغانی تنها به این سپاه برآید