شمارهٔ ۱۲۷
چمن ز سایهٔ سروت چو گلشن ارمستنهال قد ترا آب خضر در قدمست
یکی هزار شد آشوب حسنت از خط سبزفغان ز خامهٔ صنع این چه شیوهٔ قلمست
خوشم به نقش جمالت که در صحیفهٔ حُسنمراد از قلم آفرینش این رقمست
به غیر آن رخ چون گل که تا ابد باقیستنظر به هرچه درین باغ میکنم عدمست
به ماه روی تو این آرزو که من دارمهزار سال اگر بینمت هنوز کمست
به ناز بر مشکن از دعای اهل نیازکه جلوهٔ گل و سرو از نسیم صبحدمست
به زخم تیر جفا از حریم حرمت توبرون نرفت فغانی که صید این حرمست