غزل شمارهٔ ۳۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایدگرنیست۷ بیت

جز دیدن روی تو مرا رای دگر نیستجز وصل توام هیچ تمنای دگر نیست

این چشم جهان بین مرا در همه عالمجز بر سر کوی تو تماشای دگر نیست

وین جان من سوخته را جز سر زلفتاندر همه گیتی سر سودای دگر نیست

یک لحظه غمت از دل من می‌نشود دورگویی که غمت را جز ازین رای دگر نیست

یک بوسه ربودم ز لبت، دل دگری خواستفرمود فراق تو که: فرمای، دگر نیست

هستند تو را جمله جهان واله و شیدالیکن چو منت واله و شیدای دگر نیست

عشاق تو گرچه همه شیرین سخنانندلیکن چو عراقیت شکرخای دگر نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که هیچ آرزو و تمنایی جز دیدن معشوق و وصال او ندارد. چشم او در میان همه زیبایی‌ها تنها به تماشای کوی معشوق معطوف است و جانش تنها به زلف او دل‌باخته است. غم معشوق از دل او دور نمی‌شود و این غم نه تنها درد او که نماد عشق بی‌پایان اوست. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود علاقه و شیدایی دیگران به معشوق، هیچ‌کس مانند او عمیقاً واله و شیدا نیست. همچنین، تا زمانی که معشوق در زندگی اوست، دیگر عشق‌ها و زیبایی‌ها برایش بی‌معنی‌اند.