غزل شمارهٔ ۳۰۰
شدم از عشق تو شیدا، کجایی؟به جان میجویمت جانا، کجایی؟
همی پویم به سویت گرد عالمهمی جویم تو را هر جا، کجایی؟
چو تو از حسن در عالم نگنجیندانم تا تو چونی، یا کجایی؟
چو آنجا که تویی کس را گذر نیستز که پرسم، که داند؟ تا کجایی؟
تو پیدایی ولیکن جمله پنهانوگر پنهان نهای، پیدا کجایی؟
ز عشقت عالمی پر شور و غوغاستچه دانم تا درین غوغا کجایی؟
فتاد اندر سرم سودای عشقتشدم سرگشته زین سودا، کجایی؟
درین وادی خونخوار غم توبماندم بی کس و تنها، کجایی؟
دل سرگشتهٔ حیران ما رانشانی ده رهی بنما، کجایی؟
چو شیدای تو شد مسکین عراقینگویی: کاخر، ای شیدا، کجایی؟