غزل شمارهٔ ۲۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ازاست۱۱ بیت

در کوی خرابات، کسی را که نیاز استهشیاری و مستیش همه عین نماز است

آنجا نپذیرند صلاح و ورع امروزآنچ از تو پذیرند در آن کوی نیاز است

اسرار خرابات به جز مست نداندهشیار چه داند که درین کوی چه راز است؟

تا مستی رندان خرابات بدیدمدیدم به حقیقت که جزین کار مجاز است

خواهی که درون حرم عشق خرامی؟در میکده بنشین که ره کعبه دراز است

هان! تا ننهی پای درین راه ببازیزیرا که درین راه بسی شیب و فراز است

از میکده‌ها نالهٔ دلسوز برآمددر زمزمهٔ عشق ندانم که چه ساز است؟

در زلف بتان تا چه فریب است؟که پیوستمحمود پریشان سر زلف ایاز است

زان شعله که از روی بتان حسن تو افروختجان همه مشتاقان در سوز و گداز است

چون بر در میخانه مرا بار ندادندرفتم به در صومعه، دیدم که فراز است

آواز ز میخانه برآمد که: عراقیدر باز تو خود را که در میکده باز است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون مستی، عشق و رازهای نهفته در کوی خرابت می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در این مکان، هشیاری و مستی به یک اندازه ارزشمندند و افرادی که به دنبال دانش و دین هستند، نمی‌توانند درک کنند که در اینجا چه حقایق عمیق‌تری نهفته است. او به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق واقعی، باید از میکده و زندگی رندانه گذر کرد، زیرا راهی پر از فراز و نشیب است. همچنین با اشاره به ناله‌های عاشقان و زیبایی‌های فریبنده، شاعر نشان می‌دهد که عشق و خواست قلبی انسان‌ها به سوز و گداز منجر می‌شود و سرانجام به نتیجه‌گیری می‌رسد که در میخانه، کلید باز شدن درهای عشق و حقیقت نهفته است.