غزل شمارهٔ ۱۱۱
مرا، گرچه ز غم جان میبرآیدغم عشقت ز جانم خوشتر آید
درین تیمار گر یک دم غم تونپرسد حال من، جانم برآید
مرا شادی گهی باشد درین غمکه اندوه توام از در در آید
مرا یک ذره اندوه تو خوشترکه یک عالم پر از سیم و زر آید
اگرچه هر کسی از غم گریزدمرا چون جان ، غم تو درخور آید
مرا در سینه تاب انده توبسی خوشتر ز آب کوثر آید
چو سر در پای اندوه تو افکندعراقی در دو عالم بر سر آید