شمارهٔ ۹
مرا که گفت که دل بگسل از دیار و ز یار؟که باد صبحِ امیدش چو روزِ من شبِ تار
دلم به حُکمِ که برتافت مِهر از آن سرِ زلف؟کز او شدست پراکنده عقل را سر و کار
روانم ارچه جدا ماند از آن دو نرگسِ شوخکه مستِ باده ی سِحرند در میانِ خمار
به بی قرار دو زلف و به دلفریب دو چشم،مرا شکسته ی غم کرد یارِ خسته ی زار
بماند با من از آن هر دو دلفریب، فریبز من ببُرد بدان هر دو بی قرار، قرار
فروغِ آن لبِ لعل و خیالِ آن خطِ سبزکه آتشِ دلِ صبرند و خارِ چشمِ وقار،
گهی زبونِ زبونم کنند با غمِ عشقگهی اسیرِ اسیرم کنند بی رخِ یار
امامیا چو نگارت مرا ز دست بدادتو دست و چهره همی کُن به خونِ دیده نگار