شمارهٔ ۱۲
ای جهانت بر جهانداری دلیلوی خدایت بر خداوندی گواه
وی ز مهر سایه ات خورشید رویدر جهان، آورده هر روزی پگاه
هم جهان جاه را انصاف و امنهم سپهر ملک را خورشید و ماه
فیض نوک خامه ات بی اعتراضبرق ابر خاطرات بی اشتباه
خسروا، شاها، امامی آنکه کردفخر ز آب شعر او خاک هراه
گر بتن دور است زین حضرت بجانلازم روز و شبست و سال و ماه
نیست یکساعت ضمیرش گرچه هستاخترش متواری از گردون جاه
بی ثنای حضرتت گردون شکوهبی دعای دولتت گیتی پناه
رای ملک آرای دولت پرورتگر کند در صورت حالش گناه
جاه او را مست شوق و مدح خویشیابد اندر صدر تن بیگاه و گاه