بخش ۶۵ - گرفتن شبگرد آن شاهزادگان را و بردن به نزد ابن زیاد

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۴ بیت

شنیدم درآن تیره شام سیاهسپردند آن کودکان هرچه راه

نگشتند جز اندک ازکوفه دورکه اختر سیه بود و برگشته هور

به ناگه بدان کودکان بازخوردهم از کوفیان چند شبگرد مرد

مرآن بیکسان را به ره یافتندگرفتند و زی کوفه بشتا فتند

سوی پور مرجانه بردندشانبدان زشت گوهر سپردندشان

هم او گفتشان سوی زندان برندبه دست یکی روزبان بسپرند

که مشکور بودی نکو نام اونکو گوهرش زاده بد مام او

دلش پر ز نور هدایت بدیهوادار شاه ولایت بدی

چو مشکور دیدارشان بنگریدهمان حیدری فر ایشان بدید

ز دیدارشان درشگفتی بماندبدیشان بسی نام یزدان بخواند

بپرسید از آن هردو نام و نژادچو بشناخت خون ازدو دیده گشاد

به پای ازدرلابه سر سودشانبدان خردسالی ببخشودشان

به زنجیر و بند گرانشان نبستتن پاکشان ازن شکنجه نخست

ز زندان به جای دگر بردشانزدل غم به تیمار بستردشان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، روایت از کودکان اهل کوفه است که در یک شام تاریک دستگیر می‌شوند. آنها چندان از کوفه دور نشده بودند که ناگهان توسط چندین نفر شبگرد از کوفیان شناسایی و به سوی مرجانه، زنی خبیث، برده می‌شوند. برخی از آنها را به زندان می‌برند و یکی از نگهبانان به نام مشکور، که انسانی نیکوکار و هوادار عدالت است، به آنها توجه می‌کند. او از دیدار آنها حیرت‌زده می‌شود و با شناختن نژادشان، دلش برایشان سوخته و تصمیم می‌گیرد به آنها کمک کند. او از اعمال ظالمانه علیه این کودکان جلوگیری کرده و آنها را به جای دیگری می‌برد تا از درد و رنج دور باشند.