بخش ۶۱ - در ذکر شهادت هانی بن عروه رحمه الله علیه به امر ابن زیاد

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۵ بیت

بزد بانگ سالار کوفی دیاربه دژخیم بد گوهر نابکار

که رو کارهانی بپرداز نیزدرآور ز پایش به شمشیر تیز

به فرمان او بر به آسانیاروان گشت دژخیم زی هانیا

بیاورد پیر نوان رابه بندبه جایی که بد مسلخ گوسفند

همی گفت با مویه آن پاکزادکجایند مردان مذحج نژاد؟

نیارست ازبیم بد خواه اوبه یاریش گردد تنی رزمجو

بنالید برپاک جان آفرینکه ای کردگار جهان آفرین

یگانه خدایی و دانا توییهمه عاجزیم و توانا تویی

گواهم تو هستی که درراه دینسرو تن سپردم به شمشیر کین

به ناگاه دژخیم بدخو پرندبزد بر بر پیر پیروزمند

برنامدارش شد ازتیغ چاکسر سرفرازش نگون شدبه خاک

دریغا ازآن موی کافور گونکه کردش بداندیش بررنگ خون

بدان پیر فرخنده بادا درودکه حق را یکی بنده ی پاک بود

به راه خدا کرد مردانه کاربه مردی سرآمد برو روزگار

زگیتی چو هانی برون برد رختسرپاک او قاتل شوم بخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، سالار کوفی به دژخیم بدجنس و نابکار خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که از کارهای خود بپردازد و برود. او به بدبختی پیر نوان (یک شخصیت پاک و نیکوکار) اشاره می‌کند که به دست دژخیم به بند کشیده شده است. پیر نوان با دل‌تنگی از بی‌توجهی مردان دیگر به خود گلایه می‌کند و به خداوند دعا می‌کند که او تنها و ناتوان نباشد. اما ناگهان دژخیم به پیر نوان حمله می‌کند و او را به قتل می‌رساند. شاعر از جداییش از او افسوس می‌خورد و او را تحسین می‌کند که در راه دین و حقیقت با شجاعت ایستادگی کرد و جان خود را فدای عقایدش کرد. در انتها، پیر نوان را نماد مردی دانا و بزرگ عنوان می‌کند که با فداکاری خود سرنوشتش را رقم زده است.