بخش ۲۷ - رفتن علیا مکرمه زینب خاتون به بدرود قبر مطهر مادر بزرگوار خود

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۸ بیت

شنیدم سربانوان بهشتبهین دخت زهرای مینو سرشت

شبی رفت افسرده و دل دژمبه بدرود مادر چمان ازحرم

چو برتربت پاک زهرا چمیدخروشید ازدل چو آنجا رسید

همی ریخت مویان به زیر نقاببه گلبرگ رخ از دو دیده گلاب

که این عصمت پاک پروردگارگزین دخت پیغمبر تاجدار

حسین (ع) آنکه بودت گل گلشناز رویش جهان بین بدت روشنا

زکین بد اندیش بیچاره گشتزهجرتگه جدش آواره گشت

من از این سفر سخت ترسانمیز عزم برادر هراسانمی

سفر کش ز آغاز دل خون بودندانم که انجام آن چون بود؟

چو این گفت خاتون به جوش و خروشازآن تربت آمد چنینش به گوش

که ای دخت فرخنده دیدار مناسیر بلا زینب زار من

شکیبا کن ازهر غمی خویش رازدل دور کن رنج و تشویش را

هرآنچ ایزد پاک برسرنوشتازآن پای بیرون نبایست هشت

خدا راست حکمت بسی زین سفرکه جز اوکس از آن ندارد خبر

در این ره به همراهتان از وطنمن آیم به جان گر نیایم به تن

برو کودکان را پرستار باشبه هر رنج و تیمارشان یار باش

چو آمد به هوش از حرم شد بروندو دیده پر از آب و دل پر ز خون

بیامد سوی خانه با داغ و دردهمی اشک گرمش بد و آه سرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، دختری به نام زینب، پس از وداع با مادرش، با دل افسرده به سر قبر مادرش، فاطمه زهرا می‌رود. او از شدت غم و اندوه، اشک می‌ریزد و موهایش را به نشانه سوگواری می‌ریزد. زینب با یادآوری مقام والای مادرش و امام حسین (ع)، نگران سختی سفر و مشکلات پیش‌رو است. در حالی که از درد جدایی و بلاهای آینده می‌ترسد، صدای مادرش به او می‌رسد که به او توصیه می‌کند صبور باشد و از غم پرهیز کند. فاطمه زهرا او را به آرامش دعوت می‌کند و می‌گوید که سرنوشت او از طرف خداوند تعیین شده و هیچ‌کس از آن خبر ندارد. در پایان، زینب با دل پر از درد و اشک به خانه برمی‌گردد.