بخش ۱۱ - وصیت کردن معاویه به بزرگان و سفارش یزید در هنگام مرگ خود

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۴ بیت

زهجرت به شصت اندر آمد چو سالبه ملک معاویه آمد زوال

ازآن پیش کو را زمان در رسدبرآید روانش ز ملک جسد

همه مهتران رانمود انجمنچنین گفت زان پس به ایشان سخن

پس از مهتران رانمود انجمنچنین گفت زان پس به ایشان سخن

پس از من پسر جانشین من استنگهبان تخت و نگین من است

بدانید برخود و را پادشاهکه او راست پیروزی و دستگاه

بدارید او را چنان چون مرامپیچید از چنبر اوسرا

سگالید با دشمنانش ستیزابا یار او یار باشید نیز

درست آزمودستم او را که اویسترگ است و دانشور و نامجوی

نکو داند آیین کین خواستنهمان شیوه ی لشگر آراستن

دراین گیتی ار گفت من بشنویدبه فرزانه فرزند من بگروید

زکردارتان من به روز شمارشوم با نیاکان خود شاد خوار

شما را به خوبی نگهداشتمبرای چنین روز بگذاشتم

که گاه مرا پاسبانی کنیدبه فرزند من مهربانی کنید

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره وصیت معاویه به مهتران و بزرگان پس از اوست. او پس از سال‌ها حکومت بر این نکته تأکید می‌کند که پس از او پسرش جانشینش خواهد بود و از آنها می‌خواهد که همان‌گونه که به او احترام گذاشته‌اند، به پسرش نیز احترام بگذارند. معاویه از مهتران می‌خواهد که به فرزندش کمک کنند و او را در جنگ‌ها و چالش‌ها یاری دهند. همچنین او تأکید می‌کند که فرزندش فردی بزرگ، دانشمند و شایسته است که می‌تواند به خوبی از تخت سلطنت دفاع کند. در نهایت، او از مهتران درخواست می‌کند که در نگهداری از امپراتوری همکاری کنند و به فرزندش محبت نشان دهند.