شمارهٔ ۴ - در مدح حضرت صدیقه ی کبری علیهاالسلام گوید
این تا جوران عرش مسندهستند ز گوهر محمد
مادر همه را بتول عذراستکاو را لقب از خدای زهراست
آن عصمت کردگار بی چونکز وهم صفات اوست بیرون
حواش کنیز و بنده آدمعیسیش غلام و برده مریم
پذرفته وجود ازو فرشتهنی او ز فرشتگان سرشته
آن پردگی حجاب قدرتیکدانه دُر محیط عصمت
زان دم که خدای آفریدشجز دیده ی حق کسی ندیدش
مهر و مه ازو به حسن شهرهجاروب کش سراش زهره
آن کوست جنان سرادق اوجفتی چو علی است لایق او
زهرا که خدا حبیبه گفتشجز شیر خدا نبود جفتش
یارب تو مرا به شوهر اوو آن باب بلند اختر او
بخشای گناه در قیامتاز بیم عذاب ده سلامت