شمارهٔ ۸

کمرم شکست عشقت، صنما کمر ندارمجگرم شد از غمت خون، به خدا جگر ندارم

تو مرانم از دَرِ خود ، گنهی ندیده از منکه به غیر درگهِ تو ، به دری گذر ندارم

تو ز جان من چه جویی که ز جان کناره جستمتو چه پرسی از دل من که ز دل خبر ندارم

تو که ماندت سراپای به نیشکر چه دانیکه تنم ز غم چو نی گشت و به لب شکر ندارم

چو ز شست برگشایی تو خدنگ غمزه جانادل خود نشانه سازم که جز این سپر ندارم

نظر از طریق پاکی به جمال نازنینانبطلب ز پاک بینان که من آن نظر ندارم

به شب فراقت ای مه ز دعای صبحگاهیهمه تیر آهم اما به دلت اثر ندارم

قدر و قضا مرا خواست نشان تیر عشقتنظر از قضا نپوشم حذر از قدر ندارم

طلبند خلقی الهامی اگر ز بحر گوهرشده‌ام به بحر غم غرق و سر گهر ندارم