شمارهٔ ۱۰ - در مدح حضرت امام ثامن گوید
همچو خضر آب حیات از اهل جانان یافتمبودم ار بیجان تنی سرمایه ی جان یافتم
مور بودم عشق از آن لب خاتمی لعلم سپردره بدان خاتم سوی ملک سلیمان یافتم
دل نهادم تا به مهر دوست صاحبدل شدمسر سپردم تا به عشق یار سامان یافتم
سالها در ظلمت زلفش دلم حیران بگشتتا به لعل او نشان آب حیوان یافتم
گم شده دل را که در ملک تنم بودی عزیزجستجو کردم در آن چاه زنخدان یافتم
آنچه از آیینه دید اسکندر و از جام، جماز فروغ روی جانان من دو چندان یافتم
هستی خود را ز یکدیگر گسسته پود و تارپیش ماه طلعتش مانند کتّان یافتم
راه دینم زد به دستان نرگس شهلای اوآن فسون پرداز را همدست شیطان یافتم
ذره ای بودم چو خور آسان شدن اقلیم گیروین مقام از مهر سلطان خراسان یافتم
آن خداوندی که من خود را به گلزار وجوداز نسیم مهر او چون غنچه خندان یافتم
آن ولی حق که خاک توس ازو پآدیدرستزان فرودین پایه ی ایوان کیوان یافتم
یک شب اندر روضه ی او خویش را دیدم به خوابره چو احمد بر حریم عرش یزدان یافتم
گوهر کان کرامت کز کف دُربار اوخلق را مستغرق دریای احسان یافتم
خوان نعمت جو او گسترد در بزم جنانمن بدان خوان خویش را بی شبهه مهمان یافتم
گر به صورت گویم این دیدم توانم گفت لیکفیضها در عالم معنی از آن خوان یافتم
کعبه ی دین است او من کعبه را در پای دلوقت طوف درگهش خار مغیلان یافتم
چشم دل چون برگشادم بهر سیر کایناتعرش را گرد حریمش گرم جولان یافتم
کوهمی گفتی چو دیدم رفعت درگاه توخویش را با خاک این درگاه یکسان یافتم
روح گفتی گلبن پژمرده ای بودم شدمخرّم از ابر ولای تو چو باران یافتم
بهر عیش زایران کوی او آراستهباغ رضوان را خیابان در خیابان یافتم
چرخ را تا از حریم او نشان آرد به خلقهفت قندیل فروزان در شبستان یافتم
من خدا را چون گشودم دیده از راه یقیناز وجود این بشر در شخص انسان یافتم
سر به سر آیات قرآن در مدیح ذات اوستمدح او تلقین من از آیات قرآن یافتم
ای خداوندی که چون کردم قیاس جاه تولامکان تختی فراز ملک امکان یافتم
چاکرت شد چرخ زان او را هلال و آفتابدر زه پیراهن و گوی گریبان یافتم
ز آتش دوزخ نمی ترسم که ابراهیم واربهر خود از مهر تو ز آتش گلستان یافتم
کامران در آن جهانم کن شها کز فیض توهر چه کردم آرزو در این جهان آن یافتم
خویش را روز جزا در حضرت پروردگارزین سخن مستوجب تشریف غفران یافتم