شمارهٔ ٩٠
بزرگوار امیری که زبده کرم استدر انتساب حسینی و سیرتش حسن است
سر اکابر سادات مشرق و مغربعماد دولت و ملت علی بن حسن است
ملک صفات بزرگی که نطق فایح اوشکست رونق بازار نافه ختن است
ز نور مشعله رای انورش برقیفروغ شمع زر اندود نیلگون لگن است
بزیر سایه عالی نهال همت اودرخت سدره و طوبی چو سبزه دمن است
جریده ئی برهی داد و عقل گفت اینستسفینه ئی که در او بحر لؤلؤ عدن است
مثال داد که اثبات کن بر او ابیاتکه طبع راست به بیت لطیف مفتتن است
ز امتثال ندیدم گزیر بیتی چنداگر چه سخت رکیک و عظیم دلشکن است
نوشت خادم و گفتش خرد که لایق نیستولی اشارت مخدوم عذر خواه من است