شمارهٔ ٧٧٠
منت خدایرا که مرا داد خاطریبر اختراع بکر معانی گماشته
اینهم ز لطف اوست که دارم طبیعتیرایات علم را بفلک بر فراشته
زین پیش بوده اند فراوان سخنورانیکسر گذشته اند و سخنها گذاشته
کو اینزمان کسیکه کند شعرشان قیاسبا آنچه کلک ابن یمینش نگاشته
وانگه بدانش از ره انصاف بنگردتا کیست آنکه او خبر از شعر داشته
با اینهمه بدانه رزقم چو بنگریبینی هنوز برزگر آنرا نکاشته