شمارهٔ ٧١
ایصاحبی که همت بی منتهای توآئین جود می ندهد یکزمان ز دست
بگشاد کار خلق جهان کلک لاغرتز آندم که بر مصالح خلقان میان ببست
رأی منیرت آب رخ آفتاب ریختدست و دل تو رونق دریا و کان شکست
معلوم تست ز آنکه ز دستان بهمنیبیچاره چاکر تو چو دستان بجان بجست
باران چو تیر گشت روان از گشاد ابرز آندم که مهر تیغ زن اندر کمان نشست
هر کس که داشت مهر تواش پشت گرمئیاز باد سرد حادثه ها جاودان برست
تابنده را ز زحمت باران دهی خلاصبارانی لطیف بدو بخش از آنکه هست