شمارهٔ ۶٣٠

قافیه: رم۶ بیت

من نیم چون مرد سالوس و فریبپرده ناموس خود خود میدرم

قلب خود را سکه رندی زدهپیش صرافان عالم میبرم

گر ز دخت رز بریدم زهد نیستمصلحت را راه او می نسپرم

بوی خون آید ز وصل دخت رزتا بمانم سوی او می ننگرم

لیک هر وقت از زمرد گون کنبکوری افعی غم را میخورم

تا بر اینقانونم ای ابن یمینکس نبینی ز اهل معنی منکرم