شمارهٔ ۶١٠
سلطان تاجبخش مرا پیش تخت خواندبر امتثال حکم بناچار تافتم
تا زر زنم بمدحت او بوته ضمیرصد ره بتاب آتش اندیشه تافتم
وز بهر ارمغانی او دیبه ثنااز تار و پود لفظ و معانی ببافتم
چون گشت روشنش که من اندر گه بیانموی سخن بناوک فکرت شکافتم
در بازوی فصاحت گردنکشان نظماز قوت طبیعت خود رشته بافتم
تشریف خاص خویشتنم داد و عقل گفتکز برکت برامکه بود آنچه یافتم