شمارهٔ ۵٠٣

قافیه: رخویش۱۱ بیت

کریم دولت و دین سرور زمان و زمینتوئی که مثل تو گیتی ندید داور خویش

سزد که خسرو سیارگان ز بهر شرفز خاکپای شریف تو سازد افسر خویش

عروس مملکت اندر زمان جلوه گریکند ز گوهر تیغ و سنانت زیور خویش

منم که در گه مدحت زبان خوش سخنمکند ز تیغ بلارک پدید گوهر خویش

پناه اهل هنر چون جناب تست چه شدکه یادمی نکنی از غلام کمتر خویش

من ار نیایم و لطفت نخواندم باشمچنانکه آیم ورانی بعنفم از در خویش

کجاست آن کرم طبع و آن سخاوت نفسکه ذات پاک ترا ساختند مظهر خویش

ز وصلشان چو خلایق مراد یافت چه شدکه چهره شان بنمائی بچشم چاکر خویش

چرا بسیم و زرم تربیت نفرمائیچرام خلعت فاخر نپوشی از بر خویش

که هر که بنده او زر بود بازادیهمی دهد ز سر علم گونه زر خویش

جهان بکام تو بادا و باشد از پی آنکجها ندید جهاندار جز تو درخور خویش