شمارهٔ ۴۵

قافیه: ب۱۳ بیت

یکچند روز من ز سیهکاری فلکبودی چنانکه فرق نمیکردمش ز شب

و اکنون چنان شدست که در چشم من چو روزکافور فام گشت شب عنبرین سلب

بر رغم روزگار بتوفیق کردگاربا سعد گشت نحسم و اندوه با طرب

جور و جفای چرخ سر آمد بفضل حقاکنون ز خار میدهد از بهر من رطب

با من سپهر دور وفا گر ز سر گرفتآنرا سبب نه کس ز عجم بود و نه عرب

تا بار منتیم نباید ز کس کشیدمنت خدایرا که نشد هیچکس سبب

ایزد نظر بعین عنایت بمن فکندوینها کی از عنایت ایزد بود عجب

گر حاسدی بمن نظر نحس میکندور میدهد صداع من از سوز و از شغب

با تاب ماه چهارده شب تاب نا ورددر تار و پود اگر چه که تاب آورد قصب

الحمدلله این نه نهانست در جهانپیداست در صفای حسب صحت نسب

شعری ز نثره رشک بر شعر و نثر منپاک آن نسب که زیور او باشد از حسب

ابن یمین گشایش کارت ز خلق نیستگر حاجتیت هست ز درگاه حق طلب

بر آتش جگر نزنی آب زندگیاز دست سفلکان و گرت جان رسد بلب