شمارهٔ ۴۴٧
کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکماز در مغفرت خویش مگردانم دور
ظلمت معصیتم نور و نوا برد ز کاربکرم باز رسان از ظلماتم سوی نور
عفو و غفران چو هم از جمع صفاتست تراکه بهنگام خود آیند یکایک بظهور
گر نبخشی گنه ما که ظلومیم و جهولبچه دانند خلایق که عفوی و غفور