شمارهٔ ۴۴٢
طبع انسانی بدان مفطور شدکو ز دنیا وی نخواهد گشت سیر
کی توان کردن سبوئی پر ز آبکآنچه از بالا در آمد شد ز زیر
در ره مردی ز مردن غم مخورمرد بیدل هم بمیرد هم دلیر
دل منه بر کار دنیا بهر آنکزود بینی انقلاب او نه دیر
از کمان چرخ و تیر حادثاتمی نخواهد جست نه آهو نه شیر