شمارهٔ ۴٢٩
سر افاضل عالم امام عبدالحیز هی بخامه گهر پاشتر ز ابر مطیر
ز اهل فضل توئی آنکه در مراتب شعررسیده ئی بکمال و گذشته ئی ز اثیر
توئی که خامه زر پیکرت بغواصیمیان ببست و برآورد در ز لجه قیر
سپهر اگر چه هزاران هزار دیده گشادبجز بدیده احوال ترا ندید نظیر
ز غیرت سخن خوشترت ز شیر و شکرشود گداخته حاسد چو شکر اندر شیر
هنرورا بادای حقوق و مدحت توضمیر ابن یمین گر همی کند تقصیر
به بیش ازین نرسد خاطر مشوش اوتو از بزرگی خود در گذار و خورده مگیر