شمارهٔ ۴٢۵
زین همدمان فغان که همه مار ماهیندصورت بسان ماهی و سیرت بسان مار
از بهر سیم خام بماهی طمع مکنپخته ز بهر مهره نبوسد لبان مار
محبوب اهل دل نشود بد کنش بمالآخر نه گنج سیم و زر آمد مکان مار
هر کس چو مور کرد بنان پاره شان کششبر ساخت پاد زهر ز آب دهان مار
این مار سیرتان بره آیند وقت مرگآید بلی بره چو سرآید زمان مار
چون مار هر یکی دو زبانند زهر پاشبا داد و نیمه سر همه را چون زبان مار