شمارهٔ ٣٧١
هر که در اصل بد نهاد افتادهیچ نیکی ازو مدار امید
ز آنکه هرگز بجهد نتوان کرداز کلاغ سیاه باز سفید
دون پرستی مکن که می نشوددر صفا هیچ ذره چون خورشید
هر کرا دور چرخ جامی دادبابصارت نکشت چون جمشید
بید را گر بپرورند چو عودبر نیاید نسیم عود از بید