شمارهٔ ٣۶۶
نهال باغ وزارت علاء دولت و دینچو سرو بر چمن ملک سر فراز افتاد
عروس فضل که بودی اسیر فاقه و فقربروزگار وی اندر نعیم و ناز افتاد
سپهرش ار چه ز عین الکمال نقصی جستوگرچه پایه قدرش در اهتزاز افتاد
وگرچه ماه معالیش در محاق نشستوگرچه شمع بزرگیش در گداز افتاد
چو آفتاب ز جاهش نکاست یکذرهنه ماه نیز بصف النعال باز افتاد