گنج

شمارهٔ ٣٢٢

غم فرزند خوردن از جهل استکه خدا این و آنش می ندهد
کردگاری که آفرید او رامیتواند که جانش می ندهد
از کمال و کرم چو جانش دادنکند آنکه نانش می ندهد