شمارهٔ ٢٣٢

قافیه: منرسد۱۳ بیت

ایدل چه میکنم وطنی را که اندروهر دم هزار غصه ز هر سو بمن رسد

در تیه آرزو دهن آز بسته امنگشایم ار بمن همه سلوی و من رسد

دنیا کرای آن نکند کز برای آنبر دامن ضمیر غبار زمن رسد

حقا که از دو کون ملالت بود مراگر حکم او بمن بسپاس و بمن رسد

بر جویبار دهر سهی سرو بیش نیستآزاده ئی چو من که بطرف چمن رسد

گردد سهیل همچو سها مختفی ز شرمگر برق خاطرم سوی ملک یمن رسد

گر حاسدان بمن نظر شر همی کنندسهل است کی بقدر ملک اهرمن رسد

با من حسود را نرسد لاف همسریدر منزلت کجا بموحد شمن رسد

کی سرکشی رسد چو سهی سرو جویبارآن سبزه را که پای بخاک دمن رسد

خواری چرا کشم نخرم عزت خسانور جان دهم ثمن چو بوقت ثمن رسد

گلخن چه میکنم بریاضی روم کزوهر دم بمن نسیم گل و یاسمن رسد

یعنی سوی عزیز جهان کرم شومکز جو روی بمن زر مصری بمن رسد

دارای ملک شیخ علی آنکه هر دمماز گلشن سخاش نسیم سمن رسد