شمارهٔ ٢١۵
آمد مه صیام که بر آصف زماناین و چنین هزار دگر هم خجسته باد
والا علاء دولت و ملت که جاوداندست فنا ز دامن جاهش گسسته باد
در بندگیش صف زده آزادگان دهرزینسان که هست تا به ابد رسته رسته باد
هر کام دل که حاسد او آرزو برددستش بآب دیده از آنجمله شسته باد
بهر نشاط خاطر او شیر آسمانبوزینه وش ز چنبر افلاک جسته باد
زنگار و خون گرفته و سر با سر آژدهچشم و دل عدوش چو بادام و پسته باد
از بیم لشگرش که چو موراند بیشماردشمن ملخ صفت پس زانو نشسته باد
دائم ز گوشه جگر خصم جغد فالبهر عقاب رایتش آماده مسته باد
نیهای نیزه های سپاه مظفرشدر جویبار دیده اعداش رسته باد
ای سرور زمانه ز زلف عروس فتحپرچم فراز رایت عالیش بسته باد
تیغ ترا چو آهنش از کان نصرتستدندان ماهی فلکش نیز دسته باد
شیر سپهر اگر ننهد سر برو بهیتاز تیغ آفتاب دلش ریش و خسته باد
چون شمع آسمان بجهان نور در دهدپروانه از ضمیر منیر تو جسته باد
پیوسته در زمانه ز خیل سخای توپشت سپاه فاقه چو اکنون شکسته باد
ابن یمین بیمن مساعی دولتتاز محنت نوایب ایام رسته باد