شمارهٔ ٢١٢
آسمان قدر وزیرا چو تو بر روی زمینتا زمان هست نبودست و بزرگی نبود
شاه ملک کرمی در بر خود فرزین وارجای دادی و پسندد ز تو هرکس شنود
بنده بر رقعه اخلاص چو رخ راست رواستنه چو فرزین که از اینگوشه بدان گوشه دود
من چو پیلم که فرا پیش تو از بیشه خویشنه چو پشه که دل من بهمه کس گرود
مفتی شرع مکارم چو توئی هست رواکز بساط کرمت بنده پیاده برود