شمارهٔ ۵۱

قافیه: ست۹ بیت

روی زیبای تو آرایش هر انجمن استلعل شیرین تو شور دل هر مرد و زن است

خال مشکین تو بر عارض خورشیدوشتنقطه عنبر نو بر ورق نسترن است

بر بیاض رخ تو خط سیه باقی بادکان سوادی‌ست کزو روشنی چشم من است

یا رب آن در خوشاب است و بناگوش چو سیمیا سهیل یمن اندر بر ماه ختن است

هست در وصف دهانت سخنم تنگ مجالآن دهن خود که تو داری چه مجال سخن است

نیش زنبور عسل بر گل سیراب رسیدنوش بنهاد در او و عسل اکنون دهن است

همچو سایه پی خورشید رخت چون نروددل که در گردنش از زلف تو مشکین رسن است

بشکست دل بیچاره کجا در نگردزلف مشکینت که سر تا به قدم پرشکن است

یوسف حسنی و یعقوب صفت ابن یمیندر فراق رخ تو ساکن بیت الحزن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و دل‌انگیزی محبوبی اشاره دارد که جذابیت و ویژگی‌های ظاهری او را با تصاویری زیبا و شاعرانه توصیف می‌کند. شاعر از آرایش چهره محبوب می‌گوید که نماد زیبایی در هر جمعی است و به لعل شیرین و خال مشکین او اشاره می‌کند. زیبایی او چنان است که دل هر مرد و زنی را به تپش می‌آورد. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف، مانند خط سیاه بر رخ سفید و دهن عسلین، زیبایی و جذابیت او را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به درد فراق از محبوب و حسرت دوری از او اشاره می‌کند.