شمارهٔ ۴۲
جانا دلم آمد بهوای سر زلفتدر پای تو افتاد بجای سر زلفت
جان تازه کند چون دم عیسی به نسیمیبادیکه بود غالیه سای سر زلفت
یکموی سر زلف تو خوشتر ز جهانیای هر دو جهان نیم بهای سر زلفت
آشفته و سودا زده شد زلف تو زین پسبند است و دگر هیچ دوای سر زلفت
اندر جگر آتش فکند آهوی چین رابادی که بود نافه گشای سر زلفت
گر زلف تو خون دل من ریخته خواهدچشمم کند اینکار برای سر زلفت
هر عهد که با زلف سیهکار تو بستمبشکست زهی عهد و وفای سر زلفت
جز لطف لب روح فزایت نرهاندکس ابن یمین را ز بلای سر زلفت