شمارهٔ ۳۰۷
چو رخسار سمن سیما بشوئینشان هستی از دلها بشوئی
فروزان گردد آتش اندر آبیگر آن روی جهان ارا بشوئی
مشام جان معطر گردد از ویبمی چون لؤلؤ لالا بشوئی
شراری کم نبینم ز آتش دلگر این آتش بصد دریا بشوئی
بآب مغفرت جرمی که ما راستگرت باشد بما پروا بشوئی
چو ما را بیسر و سامان تو کردیروا داری که دست از ما بشوئی
بران ابن یمین از دیده سیلیبود کین نامه سودا بشوئی