شمارهٔ ۲۹۳

قافیه: رتویی۸ بیت

بنمای رخ ببنده که شمس و قمر توئیبگشای لب بخنده که شمس و قمر توئی

فرماندهی بمصر دلم در نیامدستهرگز عزیزتر ز تو یوسف مگر توئی

بگرفت حسن تو همه آفاق را چنانکبر هر چه افکنم نظر ا ندر نظر توئی

ماند سهی بقامت و خورشید با رختلیکن زهر دو خوشتر و هم خوبتر توئی

خورشید با کلاه و مهی با کمر که دیدخورشید با کلاه و مهی با کمر توئی

بودم گمان که خوش پسری خون بریزدماکنون یقین شدست که آنخوش پسر توئی

چون عاقبت بدست بتی کشته میشومجان در میان نهیم بشکرانه گر توئی

تیر و کمان غمزه و ابروی تو چو دیدبا دل بگفت ابن یمین را سپر توئی